هيولا

چندسالیست که اينجا شده صفحهی درگذشتگان و بيشترين لباسی که میخرم شده مشکی و مدام در حال تشييع و در چند مورد تقلای خون و عرق و کثافت احيا و سپس تشييع عزيزانمم؛ سالی دستِکم دو بار که آخرينش هم چند روز پيش، مادربزرگم در ظهر عاشورا بود و شش ماه پيش دايیام روی تختم توی اتاقم. همين هم باعث شده کمتر اينجا بنويسم که نشود ماتمکده؛ هرچند به نظر شده.

در آهنگری دو نفر به نوبت به فلز میکوبند، يکی پُتک و ديگری چکش. مرگها هم پُتک و چکشهايیاند که در ظاهر اندوه و افسوسند ولی در واقع – بسته به کيفيت و عمق رابطه – هرکدام اثری بر بازمانده میگذارند و مثل تکهفلزی کمکم تغييرش میدهند.

چيزی که تو را نکشد قویترت میکند و وقتی شدت و بسامد ضربات زياد شود يا متلاشی میشوی يا هيولا.

متلاشی نشدهام.

برای خاطر آسمان...